زمان تقریبی مطالعه: 1 دقیقه
 

استعاذه (قرآن)






استعاذه به معنای پناه بردن به خدا است.


۱ - واژه استعاذه



استعاذه، از ریشه عوذ به معنای پناه بردن به غیر، از هرگونه شر و بدی و درخواست کمک و چنگ زدن آمده است.

۲ - مشتقات استعاذه



در این مدخل از مشتقات «عوذ» و عبارت‌های «لا ملجا من الله الا الیه» (پناهگاهى از خدا جز بسوى او نيست‌) و «لن تجد من دونه ملتحدا» (هرگز پناهگاهى جز او نمى‌يابى)‌ استفاده شده است.

۳ - اهم عناوین



استعاذه به خدا
استعاذه مریم
استعاذه محمد صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم
استعاذه موسی علیه‌السّلام
استعاذه نوح علیه‌السّلام .

۴ - پانویس


 
۱. ↑ راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص۳۵۲، ذیل عوذ.    
۲. ↑ راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص۳۵۲، ذیل عوذ.    
۳. ↑ ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۳، ص۴۹۸، ذیل عوذ.    
۴. ↑ فیومی، احمد بن محمد، المصباح المنیر، ص۲۲۵، ذیل عوذ.    
۵. ↑ توبه/سوره۹، آیه۱۱۸.    
۶. ↑ کهف/سوره۱۸، آیه۳۷.    


۵ - منبع



مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۳، ص۱۴۲، برگرفته از مقاله «استعاذه».    


رده‌های این صفحه : استعاذه | موضوعات قرآنی




آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.